Mijn 'family-friend'

Ik weet nog zo goed hoe ik daar liep. Op mn afgetrapte gympen tussen twee velden met ontzettend hoge mais. Maar dan ook echt zo hoog dat t boven je uit rijkte. Maar dit bood jammer genoeg geen beschutting; het was midden.op de dag dus de zon stond recht boven ons. Voor ons, achter ons; overal waren mensen en ik wist de weg niet maar ik kon gewoon de mensen voor ons volgen.
Overal om ons heen klonk het getetter van al jouw klasgenootjes, en de leerlingen uit alle andere klassen. Ze zongen, ze riepen naar elkaar, ze praatten met mijn klasgenootjes. Nee, stilte is een begrip dat, wanneer de zon schijnt, niet voorkomt daar.



Om mijn hand werd gevochten zoals voor elke blanke hand werd gevochten. Iedereen wilde een mzungu aanraken. Met in mijn ene hand vier, en aan mijn andere zes (!!) kindjes liep ik over het pad. Overal om me heen hoorde ik: "Eva.. That's Eva" *want Eveline was te moeilijk* En jij liep naast me. Zo schuchter als je eerst was, zo spraakzaam en spontaan werd je nu. Je zong liedjes met mij, liedjes die ik in de loop van de tijd wel had geleerd.
Na een lange tijd lopen kwamen we bij een grasveld uit. De jongens gingen voetballen: 'nederland-uganda' en ik zat naast het veld. Er zaten een aantal kindjes om me heen. En jij zat naast me.
Ik haalde mijn reisdagboek uit mijn tas, en jij gebaarde als snel dat jij wel wat in mijn schriftje wilde schrijven.
" dear Eva,
I am glad meeting you. You are so kind. Do you want to be my family friend?
Madinah
11 years old"
En toen was ik jouw "family friend". Eat het inhield: ik heb werkelijk geen idee. Maar die avond kwam Madinah me gedag zeggen, samen met haar ouders die mij hun dochter noemen.
Lieve Madinah, ik weet dat jij dit nooit zal lezen; je verstaat geen Nederlands en je hebt geen internet daar. Maar wert dat ik er vrolijk van wordt als ik post krijg met een Ugandese postzegel. Weet dat ik elke dag nog aan je denk. En elke keer als ik aan jou denk, 'mijn zusje', dan verschijnt er weer een glimlach rond mijn mond.